AIKIBUJUTSU

Terminologia Aikido

Opis wybranych technik Aikido

IKKAJO – jest pierwszą techniką dźwigni, którą poznaje się rozpoczynając treningi aikido. Technika ta może być wykonana w formie rzutu i jako trzymanie. Generalna zasada ikkajo polega na naciskaniu ramienia przeciwnika od tyłu, tuż powyżej łokcia (ok. 2-3 cm) w charakterystycznym, miękkim miejscu, które najpierw należy dokładnie rozpoznać na własnym ramieniu. Nacisk wywierany jest nie siłą rąk lecz ciężarem całego ciała, dla tego jednym z ważnych elementów wykonania poprawnie tej techniki jest zachowanie rąk TEKATANA (ręce ułożone w lekkim ugięciu jak klinga samurajskiego miecza)

NIKKAJO – jest drugą podstawową dźwignią unieruchamiającą opartą na takim zgięciu nadgarstka i odpowiednim skręceniu go w stronę głowy atakującego aby kąty między przedramieniem, a ramieniem oraz nadgarstkiem, a przedramieniem były zbliżone do kąta prostego. Takie ustawienie przypominające kształtem literę „s” lub szyji łabędzia powoduje bolesne napięcie struktur anatomicznych ręki uke.

SANKAJO – należy do grupy specyficznych dla aikido dźwigni polegających na nienaturalnym skręceniu nadgarstka. Efekt tej dźwigni polega na skręceniu ręki nie tylko w stawie nadgarstkowym, ale także ścięgien przedramienia oraz stawu łokciowego. Technika sankajo jest dźwignią transportową (pozwala nam na swobodne wyprowadzenie przeciwnika z miejsca na miejsce, wykonanie tej dźwigni w ten sposób stanowi pozycję wyjściową do zakończenia techniki rzutem. Można również wykonać tę technikę jako unieruchomienie w parterze.

YONKAJO – jedna z najbardziej bolesnych spośród podstawowych technik neutralizacji i jedna z najtrudniejszych dźwigni. Polega ona na zastosowaniu nagłego, mocnego nacisku na centra nerwowe znajdujące się na przedramieniu uke. Zewnętrzna strona nadgarstka jest stosunkowo twarda, natomiast wewnętrzna posiada wiele słabych punktów. Odpowiednio mocny nacisk na te punkty czyni przeciwnika bezbronnym. Największą rolę odgrywają w tym unieruchomieniu: dobrze przylegające dłonie do przedramienia przeciwnika i nasada palca wskazującego, którym posługujemy się przy wywieraniu nacisku na przedramię partnera.

GOKAJO – to podstawowa technika stosowana przede wszystkim do neutralizacji ataków przy użyciu broni jaką może być nóż, miecz bądź pałka, łańcuch. Technika ta podobna jest do ikkajo, ale w tym wypadku główna różnica tkwi w uchwycie dłoni partnera, a więc również w zakończeniu techniki. W tej technice stosujemy podchwyt dłoni uke tak byśmy kontrolowali ewentualną broń jaką może mieć w ręce. Doskonała technika transportowa po założeniu jej w odpowiedni sposób pozwala całkowicie panować nad przeciwnikiem.

KOTE GAESHI – Trzymając rękę partnera naciskamy kciukiem miejsce położone pomiędzy nasadami (kośćmi) palców małego i serdecznego. Pozostałymi palcami obejmujemy nasadę jego kciuka. Z tej pozycji kierujemy dłoń uke skręcając nadgarstek w kierunku przedramienia, co spowoduje naruszenie jego równowagi i umożliwi wykonanie rzutu. Ważne by dźwignię wykonywać na wysokości pasa.

SHIHO NAGE – „rzut w czterech kierunkach”. W technice tej wyraźnie widać charakterystyczne zawrócenie siły ataku z powrotem do jego źródła. Łapiemy jeden z nadgarstków i wyciągamy przed siebie. Prowadzimy go następnie po łuku w górę, zawracamy ruch i sprowadzamy w dół.

HIJI SHIME – to technika, w której staw łokciowy jest unieruchomiony po przez nacisk w kierunku przeciwnym do naturalnego zakresu ruchu, jakim ten staw dysponuje. Przy prawidłowym wykonaniu ręka uke jest wyprostowana, tori trzyma mocno jego dłoń i działa na jego łokieć ciężarem całego ciała.

IRIMI NAGE – jest techniką, w której początkowy ruch w jednej z wersji, ma na celu uniknięcie kolizji z siłą przeciwnika, prowadzi do zajęcia pozycji z której dopiero wykonywana jest technika. Jedną ręką kierujemy uke dookoła własnego ciała stanowiącego oś obrotu, drugą przyciskamy do swego ramienia jego głowę. Gdy partner znajduje się w ruchu dookoła naszego centrum, sprowadzamy go w dół poprzez płynne zawrócenie postępowego ruchu uke do jego źródła

KOSHI NAGE – najistotniejsza jest praca bioder, przy pomocy, których dokonuje się rzutu – „rzut przez biodro”. Nasze biodra w trakcie rzutu stają się osią dookoła, której ciało partnera się obraca. Na początku stoimy bokiem do partnera stykając się z jego podbrzuszem. Obniżamy swój środek ciężkości poprzez ugięcie kolan, a następnie pochylamy partnera do przodu. Uke łatwo będzie wtedy przetoczyć dalej dookoła po biodrach i w dół na matę. W momencie rzutu prostujemy nogi w kolanach i zwalniamy jego ręce. Ważne by cały ruch wykonać płynnie by nie obciążać stawów kolanowych.

SOKUMEN IRIMI NAGE – to technika, która składa się z zejścia z linii ataku przeciwnika, wzmocnienia jego momentu pędu poprzez dodanie własnej siły i wreszcie przewrócenia go dzięki ruchowi rąk, bioder i właściwemu operowaniu własnym środkiem ciężkości. Technika, w której shite przesuwa się w kierunku boku uke by pozbawić go równowagi i przewrócić, jest ruchem bardzo charakterystycznym dla aikido.

KAITEN NAGE – „rzut po kole”, jedna z podstawowych technik aikido, w której atak prowadzony jest w przód i zawracany do jego źródła. Ważnymi szczegółami tej techniki jest to, że ciało uke pochylone jest mocno w dół oraz pozbawione równowagi. Jedna z jego rąk jest prowadzona po dużym łuku najpierw w tył i do góry, a następnie w dół i pod pewnym kątem do przodu, co spowoduje upadek partnera. Pamiętamy aby przytrzymać tył głowy uke lekko naciskając ją w dół.

TEN-CHI NAGE – „rzut niebo-ziemia”. Techniką tą możemy zneutralizować frontalny atak, którego siłę rozprowadzamy najpierw na zewnątrz, a później z powrotem do źródła. Nasze działanie polega na zrobieniu dużego kroku w bok, by pozbawić w ten sposób partnera równowagi i przewróceniu go drugim dużym krokiem wykonanym za jego plecy. Cała technika musi być wykonana w sposób płynny i nieprzerwany.

© Copyright 2013/2014 Wirtualne Kreacje